Metropolia i prowincja

Opis

Debata publiczna we współczesnej Polsce nie ma dobrych recenzji.

Spór polsko-polski w III RP – nieobyczajny i nierzeczowy, pełen kakofonii i dysonansów – rodzi poczucie bezradności i zniechęcenia. Wydaje się nie rokować miarodajnych rozstrzygnięć. Brak mu poznawczego konsensusu. Kryteria dyskusji są różne i często niewspółmierne. Wyrastają z polemicznych wobec siebie tradycji doktrynalnych i filozoficznych. Można by jeszcze argumentować tym, że choć są różne, to przecież o nierównym ciężarze gatunkowym. Kto jednak ma decydować o tym, które z nich więcej ważą?

Niniejszą pracę potraktować można jako rodzaj „ćwiczeń z fenomenologii historycznej”. „Rzeczy” nad którymi się pochylimy, to teksty oraz zawarte w nich obrazy i narracje. Koncentrując się na konfrontacji zestawianych – często wobec siebie polemicznych – opinii, spróbujemy się im bliżej przyjrzeć, powstrzymując się od części sądów na ich temat; zwłaszcza tych generalizujących. Nie padną tu też argumenty najcięższe i najpoważniejsze, zwykle oczekiwane w analizach na temat sporów ideologicznych, w rodzaju tych, które przykuwają uwagę opinii publicznej III RP.

Przedmiotem niniejszych rozważań jest sposób, w jaki definiowane są podziały i tożsamości występujące w krajobrazie społecznym i politycznym III RP. Odnoszą się do retoryki i poetyki ich obrazowania. Innymi słowy, biorą na cel „urodę” stylów portretowania tak „prowincjonalnej” Polski „kołtuńskiej” i „ciemnogrodzkiej”, jak również „metropolitalnej” Polski „młodych i wykształconych z dużych miast”, „lemingów” i „fajnopolaków”.

Ze wstępu