Nauczyłem się cieszyć

Opis

Nie piszę biografii. Wspominam. Dokonałem wyboru zdarzeń i przeżyć spośród tych, które zapamiętałem, bo coś dla mnie znaczyły; czegoś mnie uczyły, z jakiegoś powodu cieszyły lub martwiły. Jeżeli ktoś potraktuje to moje pisanie jako przejaw próżności – nie będę miał do niego żalu. To oczywiste, że piszę dla utrwalenia pamięci. Chociaż na co dzień o tym rzadko mówimy, to na pamięci o nas, i po nas, nam zależy. Wielcy tego świata, twórcy dobra, ale i zła, zapisali się na kartach historii powszechnej. Tak zwani zwykli śmiertelnicy, do których siebie zaliczam, liczą bardziej na siebie i swoich bliskich.

Wspominam wiele osób. Nie wszystkim z nich zdążyłem powiedzieć, jacy ważni byli dla mnie, ile się od nich nauczyłem, ile im zawdzięczam. Składam hołd swoim rodzicom i rodzeństwu. Ogromnie się cieszę, że stworzyłem wspaniałą własną rodzinę. Towarzyszą mi w życiu dwie piękne i mądre kobiety – żona Donata i córka Joanna. Wiele razem przeszliśmy, ale także sporo dokonaliśmy. Ceniłem sobie i cenię nadal koleżeństwo. Niektóre koleżanki oraz kolegów zaledwie wymieniłem, ale bardzo jestem rad, że ich wszystkich spotkałem. Ile wielu z nich zawdzięczam – też napisałem.

Zbierałem doświadczenie w dwóch ustrojach społeczno-politycznych. Młodsi czytelnicy, jeżeli zechcą, mogą odnaleźć w moich opowiadaniach kontekst do wydarzeń, które oni znają tylko z historii.

Ostatnia kwadra życia to czas, w którym należy zadać sobie samemu kilka ważnych pytań. Ja to robię. Czy odpowiadam przekonująco – ocenią Czytelnicy.

Od autora